 |
 |
|
On the road |
 |
|
|
 |
|
Uitleg |
|
|
|
 |
|
Route 66 |
|
|
|
 |
|
H-D Low Rider |
|
|
|
 |
|
San Francisco |
|
|
|
|
|
|
JUST RIDE IT! |
|
|
|
Just ride it!
De aantrekkingskracht van dagenlang het gebrul van Amerikaanse paardenkrachten onder je billen, over eindeloze wegen, in een eindeloos landschap. Een beeld dat mijn fantasie al jaren domineerde, maar hoe maak je van die fantasie de stap naar de werkelijkheid. Ik wist niet dat het bestond in de vorm waarin ik het heb beleefd. Mijn droom hield ook in dat ik alles op mijn manier wilde ervaren, dus zelf ontdekken, de spanning van het onbekende tegemoet, zelf de kaart ter hand nemen, zelf motels zien te vinden, zelf keuzes maken…
De voorpret van mijn droomreis was slechts kort. Eind februari te horen gekregen dat ik was aangenomen voor een nieuwe baan per 1 april, dus half maart weg voor twee weken motorrijden in de States. ‘The wild west’, dat was mijn plan. Meer wist ik ook niet. Toevallig kwam ik via internet Eaglerider op het spoor, waar uit de online brochure bleek dat het huren van een droommotor mogelijk is. Direct bereikbaar per telefoon en direct behulpzaam: [dit eerste gesprek met Hans wordt overstemd door een Amerikaanse kampvuurmuziek op de achtergrond] ‘Sorry voor het geluid, ik sta op de motorbeurs in Utrecht’… ‘Ah, je wilt naar de States, Californië? Ik zou in Phoenix beginnen, dat is een mooi startpunt voor een round trip in the West. Okay? En, oh ja, United heeft een aanbieding nu. En het is er aangenaam warm… Boek jij de vlucht dan zie ik je zondag op de beurs en regelen we een mooie motor. Een ‘low rider’ is wel wat voor jou.’
Toevallig had een vriendin eerder al een kaartje geregeld voor de motorbeurs in Utrecht. Samen vergapen aan motoren was het plan, maar nu kwam het dus wel erg goed uit. Om de tafel met op de achtergrond diezelfde muziek uit Arizona, waardoor mijn grijns over wat te gebeuren stond al bijna niet meer te onderdrukken was. Bijzonder was het gevoel dat Hans, José en Anne [Eaglerider, red.] meteen aanvoelde waar ik naar op zoek was en díe dingen zeiden die aansloten op vragen die ik nog niet had bedacht. Omvang van de ‘round trip’, geschikte motor [lees nagelnieuwe 1200cc Dyna Low Rider] passend bij budget en wensen, suggesties voor mooie wegen die passen bij een therapeutische landschapsbeleving, en ‘vergeet je ook niet een creditcard te regelen’ en ‘check even je visum online via ESTA’…. Een half uur later stond mijn trip in de steigers en was ‘mijn’ motor onderweg van een locatie in LA naar Phoenix.
Ongelooflijk denk je dan. Het bestaat… dat je zonder begeleiding maar met een prachtige route en de broodnodige gouden tips op pad kan op een Harley Davidson. Beste lezer; ik weet niet hoe doorgaans uw contacten zijn met bedrijven en organisaties, maar ik heb vaak het gevoel dat ik op mijn hoede moet zijn, gewapend tegen mijn eigen naïviteit, bang dat je een poot wordt uitgedraaid. Het contact met Eaglerider was meteen persoonlijk en eerlijk, en hoewel ze na die beurs omkwamen in het werk heeft Hans nog even snel een ‘Bijbel’ voor me in elkaar gedraaid. Eén Excelsheet besloeg het – meer niet – maar daarop stonden in kolom 2 en 3 de wegnummers en in kolom 4 en 5 suggesties voor overnachtingsplaatsen en op de vertrekdag zijn daar nog even de ‘must get gas’-plaatsen aan toegevoegd. Ideaal voor een planning van de dagen, maar bovenal bevatte het die weggetjes die je als leek niet kent en nooit had gevonden. Zoals de 89A door het mooie Sedona, Moki Dugway boven Mexican Hat, via de 70 naar Hanksville waar je een ochtendlang geen auto ziet, de lange route door Death Valley via de 178, de heuvelroute 74 naar Palm Springs, het mooie deel route 66 tussen Oatman en Seligman en de onvergetelijke 89 naar Zion NP.
Dat zijn de cadeautjes die je herinnering als een tatoeage op je voorhoofd zetten. Zoals de motor diagonaal op een highway parkeren voor een foto, omdat de aankomende twee uur toch geen auto verwacht wordt, vooral omdat je er al drie uur geen bent tegengekomen…Je benen lekker op de highwaybars van de Harley op de Pacific Coast Highway bij Big Sur tussen San Francisco en Santa Barbara, omdat de bochten zo vloeiend lopen in zijn vierde en soms vijfde versnelling…Voorbijgangers bij tankstations en in de National Parks die je complimenteren met je ‘nice bike’. En jij, die dat vervolgens als trotse ‘eigenaar’ met een gepaste stoere blik pareert. Het voelt als je vriendje en die eigen je jezelf ook toe toch?..
’s Ochtends om 8 uur met een volle tank wegrijden bij je slaapplek en weer even moeten wennen aan de power onder je kont. Om het geluksgevoel te verwerken schreeuw je dus maar drie minuten in het oneindige, want niemand die je hoort en ik weet anders ook niet hoe je de opwinding beter kan verwoorden!..
Er is één moment wat voor mij bevestigde dat ik op de juiste plek was beland. Bij het ophalen van de motor in Phoenix, als ik met mijn Hollandse drang naar zekerheid vraag of ik de olie nog moet controleren en of de banden niet een extra pompje moeten hebben halverwege de reis en of er een alarmnummer is bij tegenslag en… Zonder al teveel woorden vuil te maken werd ik onderbroken en kreeg ik daar het laatste zetje in de goede richting. ‘Don’t worry man, Just ride it!’ gevolgd door een lach van oor tot oor…
|
|
|
|
|
|
|
