Jose, Anne en Hans

Bedankt voor de attente mail.

We hebben een geweldige week gehad.
Bij aankomst bij Eaglerider Phoenix stonden de motoren netjes buiten. Twee Road Kings en een V-rod. Dat er geen Softail aanwezig was is niet meer dan jammer. Ik heb lekker gereden op de Road King (6 speed).


De gereden route, een rondje tegen de klok in om de Grand Canyon, leende zich bij uitstek voor motoren.
1e= Phoenix-Sedona-Grand Canyon. 2e= G.C- Monument valley-Mexican Hat. 3e= M.H-Hanksville-Escalante-Tropic (Utah)
4e= Tropic-Bryce Canyon-Zion Canyon- Saint George (Utah) 5e= S.George-Las Vegas 6e= L.V-Phoenix.

Ik kan deze route aanbevelen. Hans had ons al gewaarschuwd voor de "problemen" van V-rod. Op het gedeelte tussen Mexican Hat en Hanksville, 150 miles, kom je niets en dus ook geen tankstation tegen en na 135 Ml was de benzine van de V-rod op. We hadden hier rekening mee gehouden en hadden in "onze" begeleidingsauto een jerrycan met benzine meegenomen.

Na "thuiskomst" in Phoenix werden de motoren door het Eaglerider grondig gecontroleerd en zonder problemen weer ingenomen.

Al met al hebben we een geweldige en goed verzorgde motorweek gehad.
Nogmaals onze dank en wie weet....

Best regards,

Ed,Harrie en Willem

Een rondje Grand Canyon.

We zijn een groep van vier vrienden die vorig jaar besloten om dit jaar (2008) door de USA te gaan rijden / trekken. Drie van ons hebben een motorrijbewijs en de keuze voor een merk was niet moeilijk: een Harley Davidson. De keuze van het type viel op twee maal een Road King en een V-Rod. Na wat zoeken op internet kom je voor wat betreft Harley Davidson motoren al gauw uit bij Eaglerider.
De vierde van onze groep zal de tocht helaas in een Mustang convertible moeten afleggen.
Wat wilde we zien:::: Las Vegas en een stuk natuur wat niet in Nederland te vinden is. Combineer deze twee en je krijgt een rondje Grand Canyon.

Vrijdag 16 mei: Vertrek met United Airlines van Schiphol naar Phoenix, Arizona met een tussenstop in Washington. Na de auto te hebben opgepikt op het vliegveld van Phoenix richting ons hotel in Tempe, een voorstad van Phoenix, dicht bij de vestiging van Eaglerider Phoenix / Scottsdale.

Zaterdag 17 mei: We hebben met Eaglerider om 10:00 uur afgesproken om de motoren in ontvangst te nemen. Maar eerst kopen we een kleine jerrycan voor reserve brandstof en een koelbox voor de drank. Deze passen perfect onder de achterklep van de Mustang. Aangekomen bij de vestiging van Eaglerider staan er drie blinkende motoren buiten voor de “winkel”. Na weinig papierwerk, het meeste is al via de Nederlandse vestiging verzorgd, gaan we naar buiten en nemen onze motoren in ontvangst. Het is even wennen aan een zo’n zware motor (gewicht en inhoud) maar de wegen en het verkeer geven de mogelijkheid het gebruik snel onder de knie te krijgen. De hakschakeling (Road King) vind ik een uitkomst, geweldig.
We verlaten Phoenix in noordelijk richting en via Prescott en Jerome komen we in Sedona.
In Sedona, een plaats tussen de rode bergen/heuvels, nemen we de lunch en vervolgen via de Oak Creek Canyon - http://www.fs.fed.us/r3/coconino/recreation/red_rock/oak-creek-scenic.shtml -richting Flagstaff. In Flagstaff nemen we een stukje van de Historic ROUTE 66 richting Williams waarbij we net voor Williams rechts afdraaien naar Grand Canyon. Snel foto’s maken van de zonsondergang en naar het hotel.

Zondag 18 mei: Om 10:00 uur op het vliegveld van Grand Canyon voor een helikoptertour boven de Grand Canyon. (De 25 minuten tour is lang genoeg). Film, video of foto’s kunnen het verhaal van de Grand Canyon niet vertellen, je moet het gezien hebben. Een adembenemend stuk natuur, In T-shirt en met baseball caps op rijden we door het park richting de oost uitgang. Hier trekken we onze jassen weer aan en gaan richting het einddoel van deze dag: Mexican Hat. Bij temperaturen van rond 40 graden Celsius passeren we Cameron, Tuba city en Kayenta om vervolgens bij Monument Valley aan te komen. In gedachte zie je John Wayne en consorten in het wilde westen voorbij trekken.
In Mexican Hat krijgen we bijna de schok van ons leven, we hebben te weinig bier gekocht in Arizona. In Utah, waar we de komende dagen zullen doorbrengen heeft het bier maar 3 procent alcohol. Hoe is het mogelijk, je kan er wijn, wiskey en zelfs meerdere vrouwen op na houden maar het bier is er naar 3 procent, rare jongens, die gasten uit Utah.

Maandag 19 mei: Vandaag gaan we naar Tropic nabij Bryce Canyon via Capitol Reef. Het is de langste rit van de tour 340 miles. We rijden via de Valley of Gods naar Moki Dugways. Dit is een stukje weg dat aan steile wand klimmen doet denken. Via het Natural Bridges Monument rijden naar Hanksville. De afstand Mexican Hat – Hanksville is 150 miles / 240 km en je komt er geen tankstation tegen, een echte uitdaging als je op een V-Rod rijdt. Ga de uitdaging niet aan want je verliest. Na 135 miles is de tank van een V-Rod leeg. (Zie hier de maatregel om een reserve tank benzine mee te nemen.) Op de route waait het constant en we wanen ons in een hete luchtoven, waarbij de temperatuur weer geregeld de 40 graden haalt.
In Hanksville nemen we voedsel en drank tot ons om vervolgens via Capitol Reef en Highway 12 naar ons hotel in Tropic, Utah te rijden.
Highway 12 -http://www.byways.org/explore/byways/2020/index.html--- is een geweldig weg, mooie bochten, op en neer, links en rechts de afgrond en tot aan de sneeuwgrens.

Dinsdag 20 mei: Vandaag een relatief korte route, 150 miles, maar bezoeken wel twee nationale parken, tw. Bryce Canyon en Zion Canyon. In Bryce kan je wel foto’s blijven maken, de natuur spat er van alle kanten af. De opmerking: “Ik dacht dat in de Disney parken de bergen er overdreven kitscherig uitzagen maar in de natuur zien ze er echt zo uit.” geeft aan dat de natuur zelfs Walt Disney kan verslaan. In Zion komen we via de tunnel binnen en zakken via de haarspeldbochten naar de canyon floor. Ook vandaag is het weer eens warm en bij iedere haarspeldbocht die we nemen stijgt de temperatuur met minimaal 5 graden en of dit nu graden Celsius of Fahrenheit zijn maakt niet uit, het is gewoon heet. Na Zion rijden door naar ons hotel in Saint George.

Woensdag 21 mei: We verlaten Saint George via de Old Highway 91. Ook hier hebben we de binnenwegen verkozen boven de Interstate. Wij rijden weer door een desolate woestijn . Als we een paar mooie Joshua Trees tegenkomen stoppen we om een “U2” foto te maken.
Via Overton en the north shore of lake Mead rijden we Las Vegas binnen. We rijden letterlijk een andere wereld binnen. Konden we de afgelopen dagen een kanon afschieten of met drie man naast elkaar rijden zonder iets of iemand te raken “this is different koek man”. Vijf rijen dik rijden wij door Las Vegas. Je ziet constant de skyline van de strip, de piramide van Luxor, de toren van Stratoshere en het groene gebouw van MGM. We hebben in New York New York de kamers geboekt ( een aanrader). Met de Mustang overdag en ’s avonds de strip over om foto’s te maken van deze wonderlijke en bizarre wereld. De rest van de avond storten wij ons in de gokwereld, Eindstand: de casino’s hebben een kleine winst behaald.

Donderdag 22 mei: vandaag retour Phoenix. Om 10:00 uur op de motor om de laaste 300 miles af te leggen. Als eerste stoppen we bij de Hoover Dam. Een imponerend bouwwerk, dat we ook van binnen gaan bekijken. Door de regering is de dam als strategisch zeer belangrijk aangewezen. Sinds 9/11 2001 wordt hij dan ook permanent bewaakt door militairen. We vervolgen onze weg richting Kingman, waar we weer een stukje van de Historic ROUTE 66 tegenkomen. Ook zien we hier een trein voorbijkomen zoals in de film. Eindeloos lang met drie locs aan de voorzijde en een loc achteraan. In Kingman gooien we ons weer helemaal vol met brandstof want het kan wel weer even duren voor je een tankstation tegen komt.. Via de Highway 93 tot Wickenburg en de Hw 160 komen we weer in Phoenix. Voor het eerst is er een dreiging van regen. Donkere wolken stapelen zich rond ons op, maar het blijft bij een spatje. In Phoenix aangekomen zien we dat we geluk hebben gehad. Complete straten staan blank, ’s avonds zien we op TV dat het een “record breaking day” was. Men had nog nooit op 22 mei in Phoenix zoveel water afgetapt.

Vrijdag 23 mei: We gaan de motoren in leveren. Bij Eaglerider zien we twee groepen zich klaar maken voor het vertrek van hun tour. Bepakt en bezakt, zij hebben geen Mustang, vertrekken ze op Harley’s die volgens ons veel meer lawaai maken. Na een controle van de motoren, ben je niet gevallen, worden de motoren naar binnen gereden om klaar gemaakt te worden voor de volgende huurders. De rest van de dag brengen we door in de Malls om boodschappen te doen voor het thuisfront.

Zaterdag 24 mei: Met United Airlines weer retour Nederland. Met een tussenstop in Chicago en in London komen we na 16 uur vliegen en 9 uur tijdsverschil op zondag 26 mei weer op Schiphol aan. De familie staat klaar om ons op te halen, de koffers staan nog op….. London.
Twee dagen later worden ze netjes thuis bezorgd.
Terugkijkend hebben we een geweldige reis gemaakt. Veel gezien, prachtig weer, geen pech of ongevallen en heerlijk rond gereden op een Harley Davidson of in een Mustang, wat kan een mens meer wensen. (bier van 5 procent in Utah)!!!

Ed (Road King), Harrie (V-Rod), Phil (Mustang) en Willem (Road King)